Taş değil, mermer değil, silikon ve fiberglass ile heykelde insan dokusunu yaratan heykeltıraş Ron Mueck’in gerçekle düşü çakıştıran devasa heykellerini izleyenler hayretler içinde kalıyorlar.
SERGİDEKİ DİĞER ÇALIŞMALARI İZLEYİN: TIKLAT
Ron Mueck
 1958 yılı, Melborn Avustralya’da daha sonraları günümüz heykeltraşlarından adını kolayca sıyırıp fark ettirecek Ron Mueck geliyor dünyaya. Oyuncak yapan anne babasının yanında yetişen Mueck, 15 yıl kadar çocuk televizyonlarında çalışmış, yine bu sıralarda ‘labirent’ isimli bir filme bazı özel efektler hazırlamıştır. 80’lerde Londra’ya taşınmış, burada kendi firmasını kurmuş, reklam modelciliğine başlamıştır. Bazıları hala kendi dünyalarında yaşasalar da, onca emek harcanarak istek doğrultusunda yapılan modellerin tek bir açıdan fotoğraf karelerine sıkıştırmaları Mueck’i sanata yönlendiren önemli nedenlerden biri olmuştur. Fotoğrafların heykelin bütününü bozmasından rahatsız olan sanatçı, 90’ların başında hala reklam modelciliği ile uğraşmaktayken, gerçeğe en yakını elde etmek amacıyla latexten daha sert bir malzeme arayışına girişmiş ve fiberglas resin ile cevabı yakalamıştır. Bu malzemenin hayatına girişi yapılmış ve yapılacak olan bir sürü heykel anlamına gelmektedir artık.
Mueck’in uluslar arası tanınır hale gelişi çıplak, yarım ölçekli ölmüş babasının ‘Dead Man’ isimli heykeli ile olur. Heykel 97’de Londra’da Royal Akademi’de sergilenir. Aynı heykel daha sonraları Young British Artists içeriğiyle Saatchi Koleksiyonuna eklenir. Bu aşamadan sonra Charles Saatchi Mueck’i destekler hale gelir ve Mueck mermer ve bronz niyetine kullandığı silikon, fiberglas ve resin ile gerçekle düşü çakıştıran heykellerini yaratmaya başlar. Heykellerdeki büyü detaylardaki inceliklerden, ölçeklerdeki çarpıcı değişikliklerden geçerken, korkutucu bir güzellik yaratmakta, canlanıp bir şeyler söylemesini bekletir hale getirmekte sizi...
 2000’de kendi yüzünü çalıştığı maske de Mueck için önemli yer tutuyor. Sanatçı çalışabilmesi için yapacağı işe inanması gerektiğini ve maskeyi çalışırken de bunu yakalayabildiğini anlatıyor. Yakaladığını bir izleyici yorumuyla aktarmak istiyorum : “ Sadece ağzın içine doğru eğilin; dişleri, tükürüğü, hatta bir miktar da akan salyayı keşfettiğinizde, karşınızdakinin horladığını duyacaksınız...
 Beklenen çocuğun doğması da gerçekleşiyor sonunda. Annedeki merakı, yorgunluğu, rahatlamayı okutuyor bize sanatçı, fotoğraflar yetmiyor artık onu tam olarak anlamaya...
Mother and Child, 2001. fiberglas üzeri renklendirilmiş polyester resin, 24 x 89 x 38 cm >>>
Gözün normal büyüklükteki her şeye alışkanlıkla baktığını, dikkati detaylara çekmek için ölçekle oynadığını vurguluyor sanatçı. Ve tartışılmaz bir başarıyı tanımlıyor bu dedikleri...
Londra’da Milenyum Kubbe’de sergilenen 4,5 m’lik ‘Boy’ serginin merkez objesi olarak yerini alırken 2001’deki Venedik Bienalin’de de sergilenmişti.
Birazdan dünyaya gelecek bir bebeği hissediyorsunuz 2,5 m yükseklikteki ‘Pregnant Woman’ ile . Tek tek işlenen saç telleri, kıllar ve bu bölgelerde değişen malzeme silikon çekiyor dikkati, her şey gerçeğe en yakına ulaşma çabası içinde yarışıyor sanki... Pregnant woman daha sonraları Avustralya’daki National Art Galery tarafından 461.300$’a alınarak yaşayan Avustralyalı bir sanatçıya verilen en büyük mebla ile dikkatleri başka bir açıdan da olsa yine üzerine çekiyor. Mueck’in eserlerinde yarattığı bu yaşayan ama nefes alamayan gerçeklik ince detaylardaki çeşitlilikte saklanıyor; fiziksel ve duygusal bir çöküntü yaratıyor izleyicide.
2 yıl kadar National Gallery’de Associated Artist olarak da çalışıyor Mueck. Big man bu sıralarda yapılan bir çalışma oluyor. Sanatçı genelde çektiği fotoğraflardan, gördüğü imajlardan esinlenirken ‘Big Man’ yepyeni bir başlangıç oluyor ve canlı bir vücuttan ilham alabilme isteğiyle başlıyor her şey. Katıldığı bir çizim atölyesinde çizimini yaptığı gençle çalışabileceğini düşünüyor . Gençten duruş için yararlanacak olan Mueck uzun süreli çalışmalardan sonra istediği anı yakalayamayacağını anlıyor. Portre duruşları yapmaya alışık gencin her pozu doğalın oldukça dışında kalıyor sanatçı için. Bir köşede, açıklanacak kararı bekleyen çocuğun o anki umutsuz hali, işte ‘Big Man’in ilham kaynağı oluveriyor. Mueck hemen çizimlere girişiyor, ardından heykelin küçük bir ön çalışması yapılıyor, ölçekte karar kılınıp, iskelet yapıyla başlanıyor işe. Çalışmalar sırasında geriye dönüp objektif eleştiriler yapabilmek için adım fotoğraflarını çekiyor çalışmalarının, uzun süre üzerinde çalışılınan objeye gözün alıştığından ve farkı fark etmenin güçleştiğinden bahsediyor. Çalışma sırasında bunu aşmak için ayna da oldukça kullanılan bir metodmuş.
Big Man, 2000.
Bu heykelin yapım aşamalarının ayrıntıları aşağıda verilmiştir, fiberglass üzeri Pigmetli polyester resin, 81 x 46.25 x 82.25 in.
Ana şekil, metal omurga üzerinde tel örgüyle şekillendiriliyor. Çıkan ilk kaba şekil sarı sert bir dişçi plasteriyle kaplanıyor. Plasterin üzerine sürülen cila tüm bu katmanların üzerine kaplanacak kilin neminden koruyor alt katmanları. Kille yapılan detaylı şekillendirme de daha sonra cila ile kaplanıyor, bu kilin plaster kalıp çıkartılırken kurumasını engelliyor. Böylece milimetrik hatalardan ya da kalıp kaymaları ihtimalinden kurtulunmuş oluyor. Kilin cila ile spreylenmesi heykele aniden koyu bir renk veriyor. Daha sonra kalıbın tutunacağı tahta bir iskelet yapılıyor. Kalıp çok ince bir plaster tabakası ile kendir bezinden oluştuğu için kırılması ancak bu şekilde sabitlenerek önlenebiliyor. Daha sonra çıkan kalıbın içine katmanlar halinde renkli polyester resin boyanıyor. Kalıptan çıkan ilk hal aynı yeni doğmuş hissi yaratıysor, daha sonra kırışıklıklar, benler, damarlar işleniyor ince ince.
Big Man üzerinde Mueck 4 hafta çalışıyor. 1 hafta şekillendirme, 1hafta kalıplama, 1 hafta döküm ve en son hafta detaylar ve bitirme ile geçiyor.
Tüm elde edilenlerin ardından heykelleri ile olan ilişkisi kalıyor geriye soru işaretleriyle. Sanatçı onları ne manken olarak, ne de yarattığı yaşayan insanlar olarak görüyor... Ancak gerçeğe en yakını yaşatmaları, durup şaşırtmaları, dikkatli dalgın izleyici bakışları hoşuna gidiyor. Aslında taşınabilen fiberglas objeler olan bu yaratılar orda öylece durup bizleri düşündürttükçe Mueck de onlarla birlikte yaşamaya devam edecek gibi gözüküyor...
Kaynak: Designophy.com&ART Müzeler
http://ziza.ru/2006/04/14/raboty-Ron-Mueck.html
|
